Zabierz mnie tam, gdzie nie kończy się świat.

Sam tytuł już chyba zdradza o czym będzie. Chciałam dodać, bo dawno nic nie pisałam, a to opowiadanie pochodzi z mojego drugiego bloga. Jest on nowy i ma mało czytelników, a więc chciałam podzielić się tym opowiadankiem z Wami. Mam nadzieję, że będzie się Wam podobało.

Podkład: http://www.youtube.com/watch?v=LGUXIX7uuSc [Może trochę nie pasuje, ale jestem zauroczona tą melodią <3]

Obudziłam się wcześnie rano. Nie wiem dlaczego, ale tak już niestety mam... Po nieprzespanej nocy mam tylko jedną ochotę - pójść do stajni i odpocząć. Ale niestety dzisiaj jest piątek. I trzeba iść do szkoły.

- Jakoś wytrzymam dzisiejszy dzień... - mruknęłam i powoli zwlokłam się z łóżka.

Zaścieliłam je dokładnie, co by mama nie denerwowała się od samego rana. Zeszłam po cichu na dół i poszłam do łazienki wziąć poranną kąpiel. Po kilkunastu minutach byłam już gotowa do wyjścia. Z racji tego, że mieszkam kawałek za miastem, musiałam już wyjść z domu i kierować się powolutku w stronę znienawidzonego przeze mnie budynku.

Wyszłam z domu zarzucając torbę z książkami na ramię. Wiał lekki wiaterek, co spowodowało rozwianie moich blond włosów. Zaśmiałam się po cichu i ruszyłam w stronę miasta. Szosa nie była zbyt wygodną drogą do pokonania, ale lepsza taka niż błoto w lesie.

Po kilkunastu minutach weszłam do miasta. Latarnie jeszcze się paliły na ulicach, bo było ciemno niczym w norze. Rozglądałam się dookoła w poszukiwaniu jakichś ciekawych obiektów. Niestety nic interesującego nie znalazłam. Moja droga do szkoły zazwyczaj nie wygląda tak jak dzisiaj. Normalnie nie chodzę przez parki i nie włóczę się przez pół miasta. Dzisiaj po prostu miałam na to ochotę.

W końcu dotarłam na miejsce. Stanęłam przed owym budynkiem i skrzywiłam się niesmacznie.

- Całe szczęście, że dzisiaj już ostatni dzień szkolny, a potem weekend... - westchnęłam po cichu i weszłam po stromych schodach.

Popchnęłam mocno drzwi i weszłam do środka. Tutaj jak zwykle panowało zamieszanie, wielki gwar i zgiełk. Pokręciłam głową i powędrowałam w stronę szatni. Nagle przez myśli przeleciała mi pewna sprawa - za chwilę zobaczę się ponownie z moimi "koleżankami" z klasy. To była chyba jedyna tak znienawidzona przeze mnie rzecz. Zacisnęłam szczękę i zeskoczyłam ze schodów prowadzących do szkolnej szatni. Weszłam do pomieszczenia i podeszłam do szafki nie witając się z nikim. Mojej przyjaciółki jeszcze nie było.

- Ech... Nino, nie zostawiaj mnie dzisiaj. - spojrzałam na jej pustą zamkniętą szafkę i zdjęłam swój płaszcz. Powiesiłam na wieszaku w szafeczce i zamknęłam ją dokładnie na zamek.

Oparłam się rękoma o ścianę i zamknęłam oczy. Przede mną kolejny dzień patrzenia jak inni się dobrze bawią. Kolejne osoby, które będą wyprowadzały mnie z równowagi. Kolejne sytuacje, gdzie będę musiała okazać się wytrwałością. Odkleiłam się od ścianki i wyszłam z szatni biorąc za sobą swe książki.

- Nie mogę dać sobą tak pomiatać! - powiedziałam po cichu tak, aby nikt mnie nie usłyszał.

Weszłam na pierwsze piętro czyli tam, gdzie miałam mieć pierwszą lekcję. Ławki na holu były puste więc usiadłam i oparłam łokcie o kolana, a brodę o dłonie czekając na przyjaciółkę, która za chwilę miała się pojawić. Nagle w mojej kieszeni zabrzęczał telefon. Wyjęłam go śmiejąc się po cichu.

- Znowu zapomniałam Cię wyciszyć... - otworzyłam klapkę i przeczytałam SMS'a, który właśnie wysłała do mnie Nina. Brzmiał on tak:

"Diana, wybacz mi, ale źle się czuję. Nie będzie mnie dzisiaj w szkole. Przepraszam."

Z mojej twarzy nagle znikł lekki uśmiech. Spojrzałam przed siebie i schowałam komórkę do kieszeni. Do moich oczu zaczęły powoli napływać łzy, ale w ostatniej chwili powstrzymałam się od płaczu.

- Dlaczego akurat dzisiaj? No cóż... - wstałam z ławki i zeszłam na dół.

Miałam jeszcze dziesięć minut zanim rozpoczną się lekcje. Poszłam więc do bufetu kupić sobie jakiś napój i coś do jedzenia. Kiedy wychodziłam ze sklepiku natknęłam się jak zwykle na trójkę dziewcząt z mojej klasy. Uśmiechnęły się sztucznie i minęły mnie z dziwnym śmiechem. Jedna trąciła mnie ramieniem o mało co mnie nie wywracając. Spojrzałam na nią jak na idiotkę, wzruszyłam barkami i poszłam dalej w swoją stronę.

Dzwonek - ostatnia rzecz, jakiej potrzebowałam. Ruszyłam pędem w stronę klasy. Na szczęście się nie spóźniłam. Pierwszą miałam biologię, więc nudzić się nie nudziłam.

Lekcje mijały jedna po drugiej spędzane w samotności. Nie wiem czemu, ale nikt ze mną nie rozmawiał. Mam w klasie pewną dziewczynę, która jeździ konno, ale nigdy ze mną nie potrafiła normalnie o tym porozmawiać. Zawsze się wywyższała ode mnie.

- No cóż... Jeszcze tylko dwie lekcje i będę mogła iść do Thalera. - uśmiechnęłam się do siebie i wstałam z ławki.

Ruszyłam w stronę klasy od historii. Nie doszłam jeszcze do rogu, kiedy usłyszałam rozmowę dziewczyn z naszej klasy. Postanowiłam nie pokazywać się im na oczy, dopóki nie skończą rozmowy.

- Wiecie co? Organizuję urodziny. Jak myślicie, kogo zaprosić? No oczywiście Was. - zaśmiała się w tym momencie. Była to chyba Amanda - najbardziej lubiana osoba w szkole.

- Nie wiem. Ale na pewno zaproś jakichś chłopaków. - zaproponowała wyższa od niej.

- To jest pewne. - Amanda potwierdziła jej wypowiedź.

- Ale nie zapraszaj Diany... - skrzywiła się dziewczyna stojąca obok niej.

W tej chwili coś mnie zabolało. Stanęłam jak wryta. Stałam przytulona do ściany i słuchałam o tym, że nie jestem lubiana w szkole. Po prostu bosko!

- Ona jest jakaś dziwna i w dodatku pewnie będzie tylko gadać o tych koniach...

- Wiesz co? Masz rację Martyna. Nie zapraszajmy jej. Zobaczymy co powie, kiedy wrzucimy fotki do internetu, a na nich będzie cała klasa tylko jej nie. - zaśmiały się wszystkie po wypowiedzi Amandy.

Do oczu napłynęły mi łzy. Wyszłam zza rogu szybkim krokiem, aż w końcu zaczęłam biec. Popędziłam w stronę wyjścia ukrywając twarz w dłoniach.

- Myślicie, że to usłyszała? - powiedziała Amanda cichym głosikiem.

I tyle usłyszałam o czym rozmawiały - wystarczająco dużo. Wybiegłam ze szkoły jak poparzona. Pobiegłam na najbliższy przystanek autobusowy. Weszłam do pojazdu cała zapłakana i usiadłam gdzieś z tyłu. Zamknęłam oczy i zaczęłam myśleć.

"Dlaczego jestem taka nielubiana? Czy to tylko dlatego, że kocham konie? Czy może dlatego, że jestem dziwna?"

Po kilkunastu minutach autobus zatrzymał się na pętli - ostatnim przystanku. Wysiadłam zła na chodnik i poszłam w stronę stajni, gdzie czekał na mnie Thaler. Weszłam do stajni niczym burza. Rzuciłam plecak gdzieś w kąt i podeszłam szybko do boksu mojego wałaszka, który ciekawsko wyglądał ponad drzwiami swego mieszkanka. Otworzyłam pospiesznie drzwi i podeszłam do konia zamykając za sobą boks. Przytuliłam się do jego szyi i zaczęłam szeptać:

- Jak to dobrze, że choć Tobie mogę wypłakać się w grzywę. Mogę powierzyć Ci największe sekrety, a Ty i tak ich nikomu nie wyjawisz... - zaczęłam po cichu łkać.

Thaler tylko parsknął po cichu tak, jakby rozumiał co do niego mówię. Odeszłam kawałek od niego mając głowę spuszczoną w dół. Spojrzałam konikowi w oczy i uśmiechnęłam się delikatnie do niego.

- Skoro już uciekłam z dwóch lekcji to co powiesz na mały teren na plażę kochany? - pogładziłam go po szyi i pobiegłam do siodlarni otworzyć szafę ze sprzętem mego konia.

Wróciłam po kilku minutkach ze szczotkami, siodłem, ogłowiem i czaprakiem w ręku. Zaczęłam czyścić sierść Thalera delikatnymi ruchami. Po kilkunastu minutach koń był gotowy do wyjścia. Wyprowadziłam go przed stajnię i wsiadłam szybko na jego grzbiet. Nagle przyszła pani Marta - właścicielka stajni.

- A Ty Diano nie w szkole? - uśmiechnęła się do mnie jak to miała w zwyczaju i pogładziła Thalera po szyi.

- Uciekłam. - odpowiedziałam krótko.

- A co się stało? - zapytała lekko zdziwionym głosem.

- Mam mały kryzys Proszę Pani. Muszę odreagować to wszystko - ten cały zgiełk szkolny... Chyba rozumie Pani? - spojrzałam na Panią Martę zapłakanym wzrokiem.

- Rozumiem. Ale mam nadzieję, że opowiesz o tym wszystkim swoim rodzicom. Nie chcę, aby się o Ciebie martwili. W przeciwnym razie sama do nich zadzwonię.

- Powiem, powiem. - uśmiechnęłam się delikatnie i dałam Thalerowi delikatną łydkę.

Ruszył posłusznie do przodu. Pani Marta uśmiechnęła się do mnie i pomachała mi na pożegnanie. Zniknęła w budynku stajni. Ja skierowałam chód konia w stronę leśnej ścieżki prowadzącej na plażę.

Po chwili przyspieszyłam konia do kłusa.

- Pięknie dzisiaj chodzisz. - poklepałam go po szyi, a ten zarżał radośnie. - Co powiesz na mały galop po leśnej ścieżce? - zaśmiałam się po cichu i dałam ponowną łydkę.

Koń bez oporu przeszedł w mięciutki galop, a ja pewnie siedziałam w siodle. Po chwili wyjechaliśmy już na plażę.

- Zwolnij kochany. - uśmiechnęłam się do niego i zwolniłam Thalera do stępa oddając mu trochę wodze.

Pokierowałam go w stronę wody. Zatrzymał się tuż przy falującym morzu. Pochyliłam się do przodu, aby wtulić się jeszcze raz w szyję Thalera. Tak też uczyniłam. Ten zarzucił łbem do góry po czym pochylił w dół. Był ciekawy falującego morza.

- Mogłabym tak całą wieczność... Ale niestety dzień nie jest wieczny. - westchnęłam siadając z powrotem w siodle.

Ruszyłam powoli jadąc wzdłuż linii brzegowej morza. Chciałam jeszcze pogalopować trochę. Kiedy dałam konikowi łydki ten dziwnie się zatrzymał rozglądając się dookoła niespokojnie.

- Thaler, nie bój się. - zaczęłam gładzić go po szyi.

Jednak to nic nie dało. Zaczął "drobić" kroki w miejscu po czym uniósł przednie nogi ku górze. Oddałam mu wodze, aby nie spaść i przytrzymałam się mocniej nogami.

"Właśnie Thaler stanął dęba. Co by było gdybym spadła?"

Zamknęłam oczy, a koń opuścił kopyta. Wyrwał galopem biegnąc wzdłuż plaży. Pochyliłam się do przodu trzymając wodze w prawej dłoni. Ponownie zamknęłam oczy przytulając się do gorącej szyi Thalera.

-Zabierz mnie tam, gdzie nie kończy się świat Thaler... - szepnęłam mu na ucho i wtuliłam się mocniej w jego szyję.

Tak - właśnie pozwoliłam się ponieść koniu. Był to trochę nierozważny ruch. Przecież w każdej chwili mogłam spaść i w najgorszym wypadku się połamać. Koń by uciekł i nigdy bym go już nie zobaczyła. Albo mogłam zwyczajnie się zgubić. Odpędziłam od myśli takie czarne scenariusze. zaczęłam zastanawiać się ile już Thaler przebiegł. Po krótkiej chwili parsknął zmęczony i się zatrzymał. Byłam cała spięta. Otworzyłam oczy i usiadłam w siodle. Rozejrzałam się dookoła. Nagle sobie uświadomiłam, że przed koniem ktoś stał. Wychyliłam się lekko w prawo i zobaczyłam kto głaskał mojego konia. Mianowicie był to wysoki, szczupły chłopak z kruczoczarnymi włosami i niebieskimi oczyma. Uśmiechał się ciepło w moją stronę gładząc Thalera po pysku. Zacisnęłam dłonie na wodzach.

- Masz bardzo płochliwego konia. - rzekł chłopak mniej więcej w moim wieku.

Ja niestety nie mogłam z siebie wydusić słowa. Po krótkiej ciszy dałam znak Thalerowi, aby ruszył do przodu. Spojrzałam jeszcze raz na osobę, która właśnie odsunęła się na bok chowając dłonie w kieszeniach swego długiego czarnego płaszczu. Uśmiechnął się do mnie ciepło.

- Wybacz, ale muszę już wracać. - dałam znak Thalerowi, aby przyspieszył do kłusa.

Czułam, że chłopak na mnie się patrzy.

"Kim on właściwie był? I co robił przy Thalerze? Czy to właśnie nieznajomy zatrzymał mojego konia?"

Koniec części 1.

_________________________________________
Streszczenie - opowiadanie opowiada o szesnastoletniej dziewczynie imieniem Diana, która kocha konie. Więcej dodawać nie muszę. Opowiadanie pochodzi z mojego bloga: http://memories-of-the-day.blog.onet.pl/